Als een glazen muur

Paarse lucht is overdreven. Grijs is ie, heftig en bedrukkend. Het beschutte gevoel van vroeger geeft het nu niet meer. Ten minste, bijna.
Bijna kan ik erbij. 
Bijna hoor ik de bladeren knisperen onder mijn schoenen.  

Bijna is het hier. 

Bergen in de lucht, veilig op de grond. Beschut en toch zo open. Het is er echt, maar dáár, niet hier. 

Bijna laat ik me raken.

Bijna kan ik weer genieten.

Maar bijna is niet hier. 

Bomen kalend, en grijnzend om me heen. Oranje, rood, geel bruin en groen, een palet aan kleuren en aan leven. 

Bijna kan ik het weer voelen. 

Bijna is het weer van mij. 

Maar bijna is opnieuw gegaan, van hier naar jaren terug. 

Is er dan iets mis met mij? Heb ik iets verloren? Of ben ik slechts verjaard geraakt, gewend aan alles om mij heen? Maar het was zo puur, zo heerlijk, zo dichtbij. Het was zo veilig en zo groots, zo avontuurlijk en zo … 

Zelfs de woorden zijn nu bijna weg. Beschrijven lukt niet meer. Is het dan het ouder worden, of zal ik ooit weer voelen? 

Bijna. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s